الف : آنكه تمام ادعاى مدعى را منكر شود همان طورى كه مصنف ( ره ) فرمود . ب : آنكه برخى را انكار و بعضى را تصديق نمايد كه در اين صورت هركدام حكم خود را دارد باينمعنا مقدارى را كه تصديق دارد بايد به مدعى رد كرده و آن را كه انكار كرده در صورت نداشتن مدعى شاهدى بر آن بايد منكر قسم بخورد . سپس مىفرماين : و اينكه مرحوم مصنف سكوت را جواب و از انحاء آن قرار داد مجاز است چنانچه در استعمالات بسيار ديده شده كه مىگويند : ترك جواب خود جواب گفتار مىباشد . قوله : انكار له اجمع : ضمير در [ له ] به حق راجعست . قوله : او مركب منهما : ضمير تثنيه به اقرار و انكار عائد است . قوله : فيلزمه حكمهما : ضمير منصوبى در [ فيلزمه ] به منكر و ضمير تثنيه در [ حكمهما ] به انكار و اقرار عود مىكند . متن : فالإقرار يمضي على المقر مع الكمال أي كمال المقر على وجه يسمع إقراره بالبلوغ ، و العقل مطلقا ، و رفع الحجر فيما يمتنع نفوذه به ، و سيأتي تفصيله ، فإن التمس المدعي حينئذ الحكم حكم عليه فيقول : ألزمتك ذلك ، أو قضيت عليك به . شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : در صورتى كه منكر به حق اقرار نمود به شرطى كه كامل باشد در حقّش نافذ و ممضى است .